01 فروردین 1405
در بین سربازها، کم نبودند افرادی که در محیط پادگان علاقهمند به راهاندازی تظاهرات بودند. بنابراین، در صبح یک روز آفتابی، اما سرد اواخر پاییز 1357، اقدام به تظاهرات در پادگان مرند کردیم. مشخص نبود بانی تظاهرات چه کسی است؛ چرا که سربازها خودجوش اقدام میکردند؛ بدینگونه که دقایقی قبل از برگزاری تظاهرات، میدیدم برخی افراد را که با گذشتن از کنار دیگران، نجواکنان آمادگی خود را برای تظاهرات اطلاع میدادند. من هم از اینکه قرار بود در حمایت از مردم انقلابی تظاهرات کنم، به وجد آمده بودم. دقایقی بعد، نزدیک به پنجاه تن در میدان وسط پادگان تجمع کرده، به شعار دادن پرداختیم. شماری از سربازها بیآنکه نزدیک شوند، از دور تماشا میکردند. دقایقی بعد، افسران و درجهداران مسلح، ما را محاصره کردند. ما در حالی که لوله سلاحشان به طرف ما نشانه رفته بود، با سماجت شعار میدادیم.
سپس یکی از افسران ارشد، از بلندگوی دستی خود فریاد زد و ما را دعوت به آرامش کرد؛ ولی ما باز هم بیتوجه به فریادهای او، شعارهای خود را سر میدادیم.
نزدیک به ده دقیقه، به همین نحو سپری شد و او که خسته و عصبانی از بیتوجهی به دستوراتش به نظر میرسید، دستور متفرق ساختن تظاهرکنندگان را به افرادش صادر کرد. محاصرهکنندگان نیز، بلافاصله به طرف ما یورش آوردند و به زور قنداق اسلحه، متفرقمان ساختند.
یکی، دو ساعت بعد، شایع شد ضداطلاعات، تظاهرکنندگان را شناسایی کرده، خیلی زود آنها را دستگیر خواهد کرد. من با توجه به فعالیتهایی که داشتم، مطمئن بودم جزء اولین نفرات بازداشتی خواهم بود.
چند روزی در انتظار احضار و دستگیری گذشت، اما هیچ اتفاقی رخ نداد. نزدیک به ده روز از واقعه تظاهرات گذشت که دوباره زمزمه تظاهراتی تازه، بالا گرفت. انتظار میرفت ضداطلاعات با تجربه قبلی که داشت، اینبار سرعت عمل بیشتری به خرج دهد و پیش از رخ دادن هر حادثهای، از وقع آن جلوگیری کند؛ اما اینبار هم سربازهای انقلابی پیشدستی کرده، تظاهرات خود را سامان دادند.
البته اینبار هم افراد مسلح محاصرهمان کردند و همچون نوبت قبل، متفرقمان ساختند. این دفعه، دیگر شک نداشتم که حداقل چند تن از ما را دستگیر خواهند کرد؛ اما با سپری شدن دو، سه روز باز هم هیچ اتفاقی نیفتاد؛ حتی خبری هم از احضار و دستگیری نشد. به نظر میرسید فرماندهان، نگران واکنش شدیدتر نیروهای انقلابی داخل پادگان، در صورت بروز شدت عمل هستند؛ شاید به همین دلیل فعلاً ترجیح میدادند واکنش تندی نشان ندهند.
- جامانده: خاطرات سردار سیدحجت کبیری، تحقیق و تدوین سیدهادی عابدی، انتشارات سوره مهر، 1396، ص 28 و 29.
تعداد بازدید: 2
